Tarih Makaleleri

Delikanlı, boylu-boslu, yakışıklı, yiğit, çevik gibi anlamlara gelen ve çoğulu Levendat olan kelime, bir çeşit kara ve deniz askerlerini ifade eder. Bunlar, Donanma ve Kara levendleri olmak üzere ikiye ayrılırlar:

Donanma Levendleri: Derya Kalemi’ne bağlı Sancaklarda yerli kulu askerlerine verilen addır. Bunlarda Levend-i Türkî, Levend-i Rûmî olmak üzere ikiye ayrılırlardı. Bu levendler donanma hizmetine İne-bahtı Savaşı’ndan sonra girmişlerdir. Derya sancak beylerinin emrinde sefere çıkarlardı. Bunlar tımarlı deniz askeri olup, donanmada yaya askerî olarak kullanılırdı. Kılıç, mızrak, uzun namlulu tüfek ve tabanca taşırlardı. Rum Levendleri ise daha çok, kürekli çektirilerde görev alırlardı. Levendlerin komutanına “Şeh Levend” denilirdi. Kıdemlerine göre “çektiri, firkate, kalyon levendi” adını taşırlar, içlerinde en kıdemlisi de, kıç kasarada görev yaptığı için “kıç levendi” adım taşırdı. Türk ve Rum levendlerînin kıyafetleri farklı idi. Türkler genellikle başlarına kırmızı barata, sırtlarına kollu, beyaz gömlek üzerine kırmızı cepken, ayaklarına mavi renkte kısa şalvar ile yemeni giyer, san kuşak sararlardı. Rum levendleri de, mavi sarık ve kuşak ile yeşil cepken ve kısa şalvar giyerlerdi. XVII. yüzyılda Rum levendleri dağıldıktan sonra, levendler, kalyoncu adını aldılar ve Osmanlı donanmasının görevli askerleri haline geldiler. Donanmanın her yıl seferden dönüşünde yoklamaya tâbi tutulurlar, sefere katılmayanların kayıtları silinerek maaşları kesilirdi. Bunlardan İstanbul’da oturanlara “Yerli Levendler” denirdi. Subayları “Levend Ağası” unvanını taşır, bunların âmiri “Baş Ağa” unvanıyla anılırdı.

Kara Levendleri: Osmanlılarda XVI. yüzyıldan itibaren aylak, boş gezen, eşkıya takımından meydana gelen bir de Kara levendleri vardı. Bunlar donanma levendlerinin açıkta kalmaları üzerine Anadolu’da eyalet ve sancaklarda hizmet almaları ile “AtlıLevend” veya “Levend Süvarisi” yahut “Kapılı Levend” adı ile yeni bir askerî sınıf meydana getirmişlerdi. Görev bulamayanlar da başıboş, serseri oldukları, eşkiyalık yaptıkları için bunlara da “Kapısız” yahut “Kara hırsız levend” denildiği bilinmektedir.

XVI. yüzyılda Kara levendlerinin doğusundaki sosyal sebeplerin başında, Anadolu’da toplanan nüfus fazlalığı gelmekteydi. Zengin devlet memurlarına ve büyük tüccarlara ağır faizlerle borçlanan, zamanla borcunu ödeyemeyen çiftçiler topraklarını ellerinden kaptırıyorlar veya yerlerini terk ederek işsiz, güçsüz, aylak bir takım meydana getiriyorlardı ki bunlara “levendât” da deniyordu. Levendlerin toplanıp ayaklanmaları Konya Savaşı’ndan sonra kendini gösterir. Bu savaşta yenilgiye uğrayan levendler, bazı bölgelerde eşkıyalık hareketlerine girişmişlerdi. Levendlerin haramilik denilen bu hareketlerini önlemek için Sultan Kanunî Süleyman’ın silâhlan toplatma çabası fayda vermemişti. III. Murat eli silâh tutan reayayı Levend bölükleri olarak teşkilâtlandırdı. Fakat bunlar maaş almadıklarından yine bir soyguncu olarak kaldılar. 1578 yılında Lala Mustafa Paşa İran seferine çıktığı zaman orduya katılmayan levendler, işten uzaklaştırılmış ve kaçak hükümet mensuplarının başkanlığında toplanarak ilk levend bölüklerini meydana getirmişlerdi.

XVII. yüzyılda Anadolu, levend adını alan bu kimselerin çeşitli davranışlarına sahne olmuştur.

1595′de III. Mehmet, Eğri seferine çıkmadan önce yeni bir devlet fermam yayınladı ve kapılı, kapısız denilen levend eşkıyasına karşı halkın yiğitbaşılar komutasında “ilerleri” meydana getirmelerine izin verdi. Fakat Anadolu’da ve Rumeli’de kapılı, kapısız, beylik veya hırsız levendlerin halka ve köylere yaptıkları zulmün önü alınamadı. Bu yüzden 1688 tarihinde levendlerin görüldükleri yerde öldürülmelerine karar verildi. Bu tedbirler de bir sonuç vermeyince 1699′da yayınlanan bir fermanla, kapılı levendlerin kaldırılıp yerine “beşli tüfekçi” ve “deli” yazılması istenildi. 1723 yılında İran seferinin başlamasıyla levendlerin eşkıyalık hareketleri yeniden ortaya çıktı. 1776′da da bir fermanla varlıkları kesin olarak ortadan kaldırıldı.